Een wandeling door woorden

Toen Hudson Talbott een kleine jongen was, hield hij van tekenen en dat ging hem van nature af. Maar lezen? Echt niet! Losse woorden waren geen probleem, maar lange zinnen vond hij lastig. Terwijl zijn vrienden overstapten op dikkere boeken, hield hij zijn trage lezen geheim. Maar dat werd elk jaar moeilijker. Hij voelde zich alleen, verdwaald en bang in een wereld vol woorden. Gelukkig zorgde zijn liefde voor verhalen ervoor dat hij niet opgaf. Hij begon zichzelf toestemming te geven om in zijn eigen tempo te lezen, waarbij hij de woorden die hij kende als opstapjes gebruikte om een verhaal binnen te komen. En hij ontdekte dat hij niet alleen was—sterker nog, veel briljante mensen waren ook trage lezers. Leren accepteren dat iedereen dingen op zijn eigen unieke manier doet, en dat dat oké was, gaf hem vrijheid en hielp Hudson uiteindelijk om te groeien en de fantastische verhalenverteller te worden die hij vandaag de dag is.